Een luchtige ontmoeting: Fred, Detlef, Willi en dikke Gerd
Op een zonnige zaterdagmiddag slenterde Fred door de bruisende voetgangerszone van zijn geboortestad. In zijn gebruikelijke overhemd met korte mouwen en met een ontspannen uitstraling keek hij om zich heen naar zijn beste vriend Detlef, die nooit ver weg was. En jawel hoor, daar was hij – Detlef, zoals altijd in zijn strakke spijkerbroek en T-shirt dat zijn indrukwekkende spieren accentueerde. Naast hem stond Willi, een gemeenschappelijke vriend met een brede glimlach en een voorliefde voor eigenzinnige opmerkingen.
„"Fred! Kom hier, laten we in dat café daar gaan zitten! Willi en ik hebben dorst," riep Detlef met zijn typische, luide stem. Fred knikte en voegde zich bij hen. Ze vonden een tafeltje buiten en bestelden koele limonades. Terwijl ze kletsten, kwam Gerd, een oude bekende die altijd opviel met zijn karakteristieke lach en zijn volle postuur, onverwachts bij hen zitten.
„"Nou, spierbundels, hebben jullie nog plek voor die dikke kerel?" vroeg Gerd grijnzend.
„"Tuurlijk, Gerd, maar zorg ervoor dat de stoel het kan dragen!" antwoordde Detlef met een knipoog, wat iedereen in lachen uitbarstte. Er werd snel een andere stoel bijgezet en alle vier waren klaar.
Na een goed uur besloten ze de ontspannen sfeer voort te zetten in een biertuin. "Nu is het tijd voor iets serieus – bier en pretzels!" riep Willi, en de anderen stemden in.
Aangekomen bij de biertuin vond de groep een tafeltje in de schaduw. Het duurde niet lang voordat het eerste rondje bier werd geserveerd. Na het tweede rondje werd het gesprek heftiger en vertelde de dikke Gerd het ene verhaal na het andere – het ene nog absurder dan het andere. Fred kon nauwelijks stilzitten van het lachen, terwijl Detlef zijn bierpul als denkbeeldige microfoon begon te gebruiken en uit volle borst liedjes begon te zingen.
Een paar andere gasten keken hen al misnoegd aan, en uiteindelijk liep de herbergier naar de tafel. Op een licht geïrriteerde, maar toch vriendelijke toon zei hij: "Jongens, ik wil jullie plezier niet bederven, maar jullie zijn een beetje te luidruchtig. Misschien kunnen jullie de rest van de avond ergens anders doorbrengen?"„
„"Geen probleem, baas," antwoordde Detlef lachend. "Maar we komen terug – jullie hebben het beste bier van de stad!"“
De vier pakten hun spullen en vervolgden lachend hun tocht door de stad. Hoewel ze die avond niet meer in de biertuin mochten blijven, waren het juist dit soort ervaringen die hun vriendschap steeds sterker maakten. En Fred, Detlef, Willi en dikke Gerd wisten dat dit niet hun laatste avontuur zou zijn.